اگر از اهل بهشت و شفاعت بودم ...

بچهها زود عصبانی میشوند و چون طبعشان به دغل خو نکرده و هنوز فطرتشان سر جایش هست٬ بدون معطلی و با دم دست ترین وسیلهی ممکن بروزش میدهند. این صحنهها را حتما دیدهاید توی مهمانیها؛ اختلاف نظر بچهها٬ بالا رفتن صدا و احیانا کتک کاری یا فحش و ناسزایی. چند دقیقهی بعد هم دوباره یک بازی جدید ترتیب دادهاند و یادشان رفته چی نثار هم کردند. آن طرف بین بزرگترها قضیه فرق میکند. حرف بد بچه هنوز توی هوا چرخ نخورده همه از گوشهی چشم پدر و مادرش را میپایند و اگر خیلی خویشتندار باشند فقط توی دلشان آنها را سرزنش میکنند...

کودک بازیگوشیام بر ساحل هستی و تو آفتاب بالای سر و گنبد مینا و خروش دریا و زمین زیر پایی من که از شش جهت دچار توام من که با وابستگیام به تو من که با سر سوزنی شبیه تو نبودن آبرویت را بردهام من که بد بودهام من که تو را دوست داشتهام ... منِ بی تو بی معنی و با تو مایهی رسوایی را چه میکنی؟ +غدیرانه...